Getto krakowskie było jednym z pięciu największych gett utworzonych dla ludności żydowskiej w czasie II wojny światowej. Oficjalnie zostało utworzone 3 Marca 1941 roku w części krakowskiej dzielnicy Podgórze. Tysiące Żydów otrzymało nakaz opuszczenia Kazimierza i innych dzielnic i przeniesienia się na Podgórze, gdzie zostali stłoczeni w obrębie 15 ulic, a na jedno mieszkanie przypadały cztery rodziny. Getto zostało otoczone murem, którego zwieńczenie miało kształt żydowskich nagrobków. Wszystkie okna i drzwi wychodzące na stronę „aryjską” zostały zamurowane. Od 30 maja 1942 Hitlerowcy rozpoczęli systematyczne deportacje ludności getta do okolicznych obozów zagłady. W dniach 13-14 Marca 1943 roku, Hitlerowcy przeprowadzili ostateczna likwidacje getta: 8 tys. Żydów zostało przetransportowanych do obozu pracy w Płaszowie, a około 2 tys. zostało rozstrzelanych na ulicach getta. Pozostałych przy życiu Żydów wywieziono do Oświęcimia. Obecnie w dzielnicy Podgórze zachowały się fragmenty murów getta. W aptece „Pod orłem” przy Placu Bohaterów Getta znajduje się niewielkie muzeum poświęcone historii getta, a na placu znajdują się rzeźby upamiętniające pomordowany Żydów. Bezpośrednio przed wybuchem drugiej wojny światowej krakowska ludność żydowska liczyła 64 tysiące osób, z których okupację przeżyło niespełna tysiąc.