Obóz w Płaszowie był hitlerowskim obozem pracy przymusowej, później przekształconym w obóz koncentracyjny. Powstał w 1942 roku w miejscu dwóch cmentarzy żydowskich, których kamienne płyty nagrobkowe zostały wykorzystane przez Hitlerowców jako materiał budulcowy. Więźniowie obozu byli zatrudnieni w pobliskich kamieniołomach oraz licznych zakładach i warsztatach na terenie obozu. Warunki w obozie były bardzo ciężkie, wiele osób, w tym kobiet i dzieci zmarło w wyniku głodu, epidemii tyfusu oraz masowych egzekucji. Amon Goth, komendant obozu od lutego 1943 roku był znany ze swych sadystycznych skłonności i okrucieństwa. Po likwidacji getta żydowskiego w dzielnicy Podgórze, 8 tys. żydów zostało przewiezionych do obozu w Płaszowie. Kiedy Hitlerowcy wiedzieli już, że do Krakowa zbliża się Armia Czerwona, postanowili zatrzeć wszelkie ślady zbrodni i istnienia obozu. Obóz został całkowicie rozebrany, a ciała ofiar masowych egzekucji ekshumowane i spalone. Pozostałych przy życiu więźniów przewieziono lub pognano na piechotę do innych obozów koncentracyjnych. Obecnie w miejscu w którym istniał obóz znajduje się pomnik i tablica ku pamięci ofiar. Historia obozu w Płaszowie została przedstawiona w „Liście Schindlera”.